BEOGRADSKI ŠOPEN FEST 2018

UČESNICI

 

Pijanisti:

 

 

EUGEN INĐIĆ
Rođen je u Beogradu 1947. godine.
Njegova majka je bila Ruskinja, pijanistkinja-amater, a otac mu je bio srpski general u jugoslovenskoj vojsci pod kraljem Petrom II. Emigrirajući sa majkom u SAD, u svojoj četvrtoj godini, zainteresovao se za muziku nakon što je čuo snimak Šopenovih kompozicija Fantazija-Emprompti i Poloneza u As duru. Sa željom da ovlada ovim komadima, započeo je sa časovima klavira.
Eugen Inđić je prvi put javno nastupio sa 9 godina svirajući sa Simfonijskim orkestrom Springfilda, na izvođenju Mocartovog klavirskog koncerta u de-molu. Posle dve godine je započeo rad sa Aleksandrom Borovskim (eminentnim ruskim pijanistom i učenikom Prokofjeva), koji ga je učio u Bostonu od 1959. do 1964. godine. Sa 11 godina svirao je Listovu La kampanelu i treću Mađarsku rapsodiju na televiziji NBC, a sa 12 godina realizovao je prvi snimak za RCA Viktor na klaviru Rahmanjinova izvodeći Betovenove Dijabeli varijacije.
U trinaestoj je izveo Listov Koncert za klavir br. 1, a godinu dana kasnije Bramsov drugi klavirski koncert sa Nacionalnim simfonijskim orkestrom Vašingtona.
U periodu od 1961. do 1971. godine, Eugen Inđić je nastupao svake sezone sa Boston pops orkestrom.
Prvu koncertnu turneju održao je 1963. godine u Danskoj zajedno sa pijanistom Aleksandrom Borovskim.
„On svira Šopena kao Poljak, Debisija kao Francuz a Prokofjeva kao ruski majstor“, pisao je časopis Politiken iz Kopenhagena.
Nakon što je diplomirao na Folips akademiji u Andoveru, pozvao ga je Erih Lajnsdorf da izvede Bramsov klavirski koncert broj 2 sa Bostonskom filharmonijom, čineći Inđića najmlađim solistom koji se ikada pojavio sa pomenutim orkestrom.
Studirao je muzikologiju i kompoziciju na Harvard univerzitetu  i diplomirao sa izuzetnom pohvalom 1969. godine.
Kiršner, kao student Šenberga, uveo je Inđića u Šenkerovu analizu, čiji Inđić postaje vatreni zagovornik.
Bernštajn je nazvao Inđića izvanrednim pijanistom i muzičarem, a čuveni Emil Gilels jedinstvenim i inspirativnim umetnikom!
Tokom godina provedenih na Harvardu, Inđić je uzimao privatne časove na Džulijard školi za muziku kod renomiranog pijaniste poljskog porekla Mičislava Munca, i Rozine Levine, učenice Li Tompsona.
Godine 1968. upoznao je Artura Rubinštajna koji do smrti ostaje Inđićev prijatelj i mentor, nazivajući ga „Pijanistom svetske klase retkog muzičkog i umetničkog savršenstva“.
Inđićev prijatelj, kompozitor Aleksandar Tansman, upoznao ga je sa Vladimirom Horovicem, i posvetio mu kapris A pjačere.
U to vreme, Inđić je nastavio studije kompozicije u Parizu, kod Nađe Bulanže, kompozitorke, dirigentice, pijanistkinje koja je podučavala mnoge vodeće kompozitore i muzičare 20. veka.
Od 1972. godine živi u Francuskoj, oženivši si se Idol Rabu, unukom francuskog kompozitora Anri Rabua (naslednika Forea na pariskom Konzervatorijumu), te postaje francuski i američki državljanin.
Eugen Inđić je osvojio tri velika međunarodna takmičenja: Šopenov konkurs u Varšavi 1970, Konkurs Lids ’72, i Rubinštajn u Tel Avivu ’74 godine.
Nastupao je sa vodećim orkestrima Sjedinjenih Američkih Država, Južne Amerike, Evrope i Azije sa dirigentima kao što su Bernštajn, Georgiev, Lajnsdorf, Sanderling, Sinopoli, Solti, von Matačić, de Vart, Vit, Zinman i drugi…
Redovno nastupa na velikim svetskim scenama kao što su: Karnegi Hol, Koncertgebau, Mjuzikverain, Dvorana Kraljica Elizabeta, Sala Plejel, milanska La Skala
Pozvan je da učestvuje u televizijskoj koprodukciji (Francuska-Poljska-Japan) kompletnih dela Frederika Šopena. Snimio je za diskografske kuće Nagrania / Muza, Soni, RCA Viktor.
Njegova diskografija obuhvata dela Frederika Šopena, Debisija, Šumana kao i dela Stravinskog i Betovena.
Diskografska kuća Arte Nova Klasiks je realizovala njegove nastupe uživo sa SVF orkestrom, i izvođenjem klavirskog koncerta u be-molu P. I. Čajkovskog i Paganini varijacija Rahmanjinova.
Eugen Inđić redovno održava majstorske kurseve u Evropi, Japanu i Sjedinjenim Državama. Takođe, često je član žirija na međunarodnim takmičenjima uključujući Šopenov konkurs u Varšavi, Listovo takmičenje u Vroclavu, takmičenje Rubinštajn u Tel Avivu, Prolećni festival u Pragu, Viana da mota u Lisabonu, Svetislav Stančić u Zagrebu.
2010. je proglašen za rezidencijalnog umetnika Praškog simfonijskog orkestra.

http://eugenindjic.com/?lang=en

 


MAJKL LESLI
Poreklom je iz Australije, živi i radi u Minhenu kao koncertni pijanista. Ne spoljni sjaj, nego u istoj meri virtuozna interpretacija kao i iz muzike proizilazeća poruka kompozitora su njegova misija, obaveza i jedini kriterijum. Leslijeve interpretacije Bahovih, Betovenovih i Šubertovih dela važe za pravu poslasticu među poznavaocima muzike. Njegovo izvođenje odiše samovoljnim karakterom, neuporedivo je verno detalju, zrelo i prodorno, što kod većine današnjih virtuoza možemo uzaludno tražiti.
Lesli je već za vreme studija na Konzervatorijumu u Sidneju nastupao sa vodećim orkestrima u Australiji, gde je, na primer, premijerno izveo Prvi klavirski koncert Bele Bartoka. Kao student čuvene pijanistkinje Rozl Šmid na Visokoj školi za muziku u Minhenu osvaja prestižne nagrade: 1. nagradu takmičenja svih nemačkih akademija i 3. nagradu na internacionalnom ARD takmičenju.
Tokom bogate muzičke karijere bio je i profesor na Kraljevskoj akademiji za Muziku i Dramu (Glazgov), Jehudi Menjuhin školi (London) i Konzervatorijumu Rihard Štraus (Minhenu). Leslijev repertoar se proteže od Skarlatija do Lutoslavskog i, pored ostalog, uključuje sva velika dela Baha i celokupni opus Betovena i Arnolda Šenberga. Pristupa višeslojnosti Šubertove muzike temeljno i sa velikim poštovanjem. Lesli je mnogobrojnim nastupima na radiju i nastupima sa orkestrima stekao veliki ugled. Redovno gostuje na festivalima i koncertima u mnogim zemljama: Austriji, Velikoj Britaniji, Škotskoj, Francuskoj, Italiji, Norveškoj, Švedskoj, Srbiji, Gani, Australiji i širom Nemačke. U Sidneju, slavljen kao jedan od najznačajnijih pijanista koji potiču iz Australije, propraćen je tekstom na naslovnoj stranici: “Sydney’s loss is Germany’s gain”.

http://www.michael-leslie.eu/

 


NINO GUREVIČ
Poreklom je iz Tbilisija, glavnog grada Gruzije. Odrasla u muzičkoj porodici – majka joj je nastavnik klavira, a otac ugledni profesor Vili Gurevič, dirigent, muzikolog i dugogodišnji šef odseka za kompoziciju i teoriju muzike na Državnom konzervatorijumu u Tbilisiju. Kao četvorogodišnjakinja stiče prva znanja u školi za talente Z.Paliašvili, a kasnije je diplomirala na Državnom konzervatorijumu u Tbilisiju. Njene muzičke korake, od najmlađih dana do diplome na akademiji, prati poznati pedagog Edišer Rusišvili, profesor na Konzervatorijumu u Tbilisiju, inače bliski porodični prijatelj, koji je odmah prepoznao veliki pijanistički potencijal i muzikalnost nadarenog deteta. Tako se Nino od samog početka našla u društvu studenata koji su bili stariji od 18 godina. Debitovala je sa Gruzijskim simfonijskim orkestrom izvodeći Mocartov koncert KV 488 u A-duru.
Od tada redovno nastupa sa najznačajnijim orkestrima u Gruziji i poznatim dirigentima, kao što su Đansug Kakidze, Revaz Takidze i Vaktang Mahavariani.
Redovan je gost na festivalu Telavi International Music Festival, gde nastupa sa svetskim muzičkim velikanima kao što su: Eliso Virsaladze, Dmitrij Baškirov, Oleg Kagan, Oleg Krisa, Jurij Bašmet, Natalija Gutman, Eduard Bruner, Saulius Sondekis. Od 1991. do 1999. redovno snima za gruzijsku nacionalnu radio-televiziju.
Lista nacionalnih i internacionalnih takmičenja na kojima osvaja nagrade je impresivna: 2. nagrada na 1. Tbilisi pijanističkom takmičenju, 1987; laureat i dobitnik specijalne nagrade na 1. Republičkom pijanističkom takmičenju 1995. i Međunarodnom pijanističkom takmičenju B. Dvarionas – Vilnjus (Litvanija), 1989; 1. Međunarodnom pijanističkom takmičenju Šopen za mlade pijaniste – Moskva, 1992.
1991. dobija nagradu i stipendiju programa New Names Fondacije Vladimira Spivakova. Posle nastupa na internacionalnom festivalu u Telavivu njen talenat zapaža čuvena gruzijska pijanistkinja Eliso Virsaladze, kod koje nastavlja školovanje na Visokoj školi za muziku u Minhenu, gde dobija odlikovanje akademije. Slede nagrade na velikim internacionalnim konkursima kao što su: Šopenov konkurs – Varšava, Šumanov konkurs – Cvikau, Klara Šuman – Dizeldorf, Šubertov konkurs – Dortmund i Konkurs Feruča Buzonija – Bolcano (Italija). Gurevič redovno nastupa kao solista, kamerni muzičar u Evropi i Aziji i na velikim festivalima kao što su Oleg Kagan Festival – Krojt i Rur Piano Festival – Dortmund. Član je klavirskog trija Dafioni.
https://www.ninogurevich.com/english/

 

 

ZORAN IMŠIROVIĆ 
Rođen je 1979. u Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji. Relativno kasno, sa 14 godina, stiče prvo profesionalno muzičko obrazovanje u Nišu, u klasi prof. Svetlane Korunović i uporedo radi sa Miroslavom Lili Petrović u Beogradu. 1997. upisuje studije u Minhenu, a profesori su mu bili ugledni pijanisti: Vadim Suhanov, Majkl Lesli, Gernot Ziber, Roksana Štojbing i Olaf Dresler. Posebne muzičke impulse i obrazovanje stiče kroz poznanstvo i dugogodišnji rad sa velikim pijanistima kao što su Klaus Šilde i Eliso Virsaladze, a pored toga usavršava se i na majstorskim kusevima kod pijanista kao što su: Rudolf Kerer, Mihail Voskresenski, Amadeus Veberzinke, Georg Sava, Karl Bec, Naum Štarkman, Eliso Virsaladze, Klaus Šilde i Menahem Presler. Posle završenih studija živi u Minhenu, a slede i koncertni angažmani u Italiji, Nemačkoj, Francuskoj, Španiji, Austriji, Švajcarskoj, Mađarskoj, Rumuniji, Bugarskoj, Malti i u zemljama bivše Jugoslavije.

Posebno je zapažena njegova turneja Franc List –superstar! i snimci za nemačku državnu televiziju povodom dvestote godišnjice od rođenja kompozitora. Umetnik koji neprestano traži nove načine da približi muziku publici 2014. je inicirao konceptualno jedinstven projekat Piano Samer. Osim toga, otvorio je koncertnu seriju Classic im Club, a u saradnji sa Modernom Pinakotekom u Minhenu izvodi i Muziku za 6 klavira Stiva Rajha i nastupa sa poznatim umetnikom Hoseom Marijom Kanom. Pored velikog afiniteta prema nemačkoj romantici, posebno delima Šumana i Bramsa, Imširović u inostranstvu redovno promoviše muziku kompozitora sa jugoslovenskog podneblja. Dobitnik je mnogobrojnih nagrada, jedna od njih je Zlatni lav italijanskog regiona Veneto. Redovan je gost na sledećim festivalima: Kammermusik Festival Nürnberg, Klavierfestival Garmisch-Partenkirchen, Musikherbst Radolfzell. Gostuje i na koncertima u organizaciji poznatih instituta kao: Gete Institut, Hajnrih Bel Štiftung, Moderna Pinakoteka u Minhenu, Ars Bosnae, Balkannet, Sarajevo art i SANU.
http://www.zoran-imsirovic.com

 

 

KONGJU VANG
Po rečima kritičara, “Potpuni muzičar, veoma osećajan umetnik i izuzetno talentovani mladi pijanista“.
Izgradio je internacionalnu karijeru kao solista, korepetitor i kamerni muzičar.
Rođen u Singapuru, počeo je da svira klavir trećoj godini. Odabran je kao stipendista da prisustvuje prestižnom Ekol Normal de Mjuzik u Parizu gde je studirao sa renomiranim pijanistom Žan-Markom Lujsadom, i Odil Ketlin-Delanž. Kasnije se upisao u školu Kantorum u Parizu da bi nastavio studije sa Gabrijelom Tanom, jedinim učenikom Fransiska Pulanka.
Od najranijeg uzrasta Vang je postizao izvanredne uspehe na međunarodnim pijanističkim takmičenjima osvajajući Grand Pri u Berlinu i Bordou, kao i nagrade na drugim značajnim takmičenjima širom Francuske.
Na Šopenovom internacionalnom pijanističkom takmičenju za mlade pijaniste u Sloveniji, dobio je 6. nagradu, usled čega je član žirija Fransis Vigl podneo ostavku u znak protesta, smatrajući da je Vang trebao biti pobednik takmičenja.
Od tada je mladi pijanista održao više od 500 resitala u Francuskoj, Engleskoj,  Italiji,  Španiji, Portugaliji, Belgiji, Švajcarskoj, Nemačkoj, Hrvatskoj,  Estoniji,  Švedskoj, ostrvu Reunion, Islandu, Indoneziji, Maleziji, Singapuru i drugim zemljama.
Vang je mladi umetnik kompanije Stenvej.
Njegovi najznačajniji nastupi bili su na festivalima; Muzički festival Ernen (Švajcarska), Piano Festival Geza Anda (Berlin), Internacionalna letnja akademija Mocarteum u Salcburgu i Festival kamerne muzike Aurora (Švedska) i uživo su emitovani na francuskom, švajcarskom i singapurskom radiju.
Vang važi za pijanistu na čijem programu je izuzetno zahtevan repertoar koji sadrži 30 klavirskih koncerta, kompletan klavirski opus Šopena i Pulanka.
Tokom školovanja na dve najprestižnije francuske akademije muzike, Vang je aktivno pohađao i mnogobrojne majstorske kurseva renomiranih pijanističkih pedagoga.
Između ostalih njegovi mentori su pijanista i dirigent Fransis Vigl, Erik Hajdsik (student Alfreda Kortoa), i ugledni pijanista Adam Georgi.
Osnivač je i umetnički direktor Piano festivala Island, sa sedištem u Singapuru.

http://www.congyuwang.com/

 

 

LEŠEK MOŽDŽER
Izuzetan pijanista, kompozitor i producent, jedan od najznačajnijih džez muzičara u Poljskoj i svetu.
Rođen je 1971. u Gdanjsku. Počeo je da uči klavir sa pet godina, a za džez se zainteresovao u svojoj 18. godini. Diplomirao je 1996. na Akademiji za muziku u Gdanjsku.
Učestvovao je na više od 100 muzičkih albuma uključujući i album Komeda 2011, posvećen najpoznatijem poljskom kompozitoru filmske muzike.
Godine 1991. nastupao je u bendu Emila Kovalskog, a njegov pravi muzički početak je rad u grupi Milošć iste godine.
Od 1992 – 1996. je svirao sa poznatim saksofonistom  Zbignjevom Namislovskim. Sarađivao je sa renomiranim muzičarima: Tomaž Stanjko, Badi de Franko, Dejvid Frisen, Arči Šep, Mihal Urbanjak..
Moždžerovo ime kao samostalnog muzičara pojavljuje se na međunarodnom takmičenju Džez Junior 1992. u Krakovu.

Potom slede značajne nagrade: prva nagrada na Međunarodnom takmičenju za improvizaciju džeza Katovice  1994;  Frederik 1998 kao džez muzičar godine;  Nagrada gradonačelnika Gdanjska za izuzetno umetničko dostignuće 1999; Ad astra – ministar kulture i Nagrada nacionalne baštine za izuzetnog mladog muzičara 2001; nagrada Politika – As pasport u kategoriji rok-pop-šou-biznis 2004.
Bio je član muzičkih grupa uključujući grupu Milošć i Kvartet Zbignjev Namislovski, i snimio je projekat filmske muzike sa kompozitorom Zbignjev Praisnerom, gde se ističu kompozicije kao što su  Rekvijem za mog prijatelja 1998, i 10 laganih komada za klavir 1999.god.
Snimio je pet albuma pod svojim imenom uz saradnju sa skoro 50 učesnika, uključujući Impresije na Šopena 94, U susret vetru 96, sa američkim basistom  Dejvidom Frisenom.
Improvizacije na teme iz dela Frederika Šopena pozicionirale su ga kao jednog od najvećih individualista i virtuoza evropske džez scene.
Značajna je njegova muzika za pozorište uključujući komad Kosa – Ljubav, zatim Rok mjuzikl  za pozorište u Gdinji, Tango za lejdi Em za Poljski plesni teatar u Poznanju, zatim Psihoza Sare Kejn u Dizeldorfu, u Nemačkoj 2002. godine. Redovno sarađuje sa Janom Kačmarekom kompozitorom iz Los Anđelesa na projektima za kompanije Tventi Senčri Foks i Miramaks.
Njegovo najveće dostignuće u oblasti kompozicije je muzika za prvu svetsku trans operu San letnje noći Vilijama Šekspira, koju je postavio Vojcek Koščeljnjak u Muzičkom teatru u Gdinji premijerno prikazan oktobra 2001.
Lešek Moždžer je nastupao širom Evrope, Sjedinjenih Američkih Država, Kanade i Južne Amerike.
Godine 2011. nemačka kompanija  ACT  objavila je Moždžerovo izdanje – zbirku pesama legendarnog filmskog kompozitora Kristofa Komede, na kome su melodije iz filmova poput Rozmarina beba, Romana Polanskog. Publicista lista Gardijan, Džon Fordam, opisao je Moždžerov stil na pomenutom albumu kao kombinaciju uticaja i originalnosti, rekavši da „Njegova njihanja i nijanse sporih melodija ponekad sugerišu na Kita Džereta, ali njegovi izlivi perkusionih igrarija, iskre i zvuci stakato udaračkih linija su odraz njegove individualnosti“.
2011 godine je dobio nagradu Frederik za najbolju originalnu muziku za album Kadžmarek –  Moždžer, koji predstavlja zbirku savremene filmske muzike.

 

Predavači:


Dr. IVANA MEDIĆ
Rođena Janković, naučna je saradnica Muzikološkog instituta SANU od februara 2013.
Od avgusta 2015. rukovodi međunarodnim projektom Kvantna muzika finansiranim od strane Evropske komisije u okviru programa Kreativna Evropa, a od septembra 2014. je na čelu beogradskog tima na trilateralnom projektu Zvučna ekologija grada – urbani zvučni pejzaži Berna, LJubljane i Beograda, koji finansira Švajcarska nacionalna fondacija za nauku.
Koordinatorka je REEM Studijske grupe za rusku i istočnoevropsku muziku pri Britanskoj asocijaciji za slavističke i istočnoevropske studije (BASEES) i spoljna saradnica Centra za rusku muziku koledža Goldsmiths Univerziteta u Londonu.
Od 2012. je članica Upravnog odbora Srpskog muzikološkog društva.
Članica je više međunarodnih profesionalnih udruženja za savremenu i tradicionalnu muziku:RMA,ICTM,ESEM,BFI…

Radila je kao predavač na Otvorenom univerzitetu (The Open University) i saradnik u nastavi na Univerzitetu u Mančesteru, Velika Britanija.
Pre odlaska iz Srbije bila je vršilac dužnosti glavnog muzičkog urednika u redakciji Trećeg programa Radio Beograda, dok je pedagošku karijeru započela kao asistent na Katedri za teorijske predmete Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu.
Ivana Medić je stekla zvanje magistra muzikologije na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu.
Kao dobitnica prestižnih stipendija Overseas Research Award, Graduate Teaching Assistantship i School of Arts, Histories and Cultures Award odlazi u Veliku Britaniju, gde je 2010. doktorirala na Univerzitetu u Mančesteru, pod mentorstvom prof. Dejvida Feninga
Objavila je dve knjige i preko 40 naučnih radova.
Od 2017. godine je glavna urednica naučnog časopisa Muzikologija.
U oblasti njenog istraživanja spadaju: ruska i sovjetska muzika, savremena srpska muzika, teorije avangarde, Štokhauzen, Šnitke, projekat sveobuhvatnog umetničkog dela, klavirska muzika i popularna muzika.
Aktivna je kao pijanistkinja i bas-gitaristkinja, prvenstveno u domenu savremene muzike.

ivanamedic.com

 

 

MARIJANA MILOŠEVIĆ SIMIĆ
Obrazovanje:
Diplomirani muzički pedagog
NLP Master IANLP, INHNLP, ABNLP, Akademija Miroras, Zagreb

Profesionalno iskustvo:
2017: Autor knjige Više od muzičke igre – Autor priručnika sa 111 igara osmišljenih da promovišu pravilan rast i razvoj dece različitih uzrasta i pruži ranu muzičku stimulaciju i edukaciju kroz igru. Prvo izdanje je štampano uz pomoć Evropske unije a drugo je objavila izdavačka kuća Finesa.
2015-2017: Orkestri i horovi nade, projektni menadžer – Menadžer projekta u koji je uključeno preko stotinu dece i 8 profesora, vladine i nevladine organizacije, obrazovne ustanove i institucije kulture. Obuka profesora, rganizacija  gostovanja stranih stručnjaka, masterklasova i koncerata.

2015-2017: NTC, Stručni saradnik – Saradnik programa NTC; zadužena za razvoj muzičkih programa. Osmišljavanje programa, igara, aktivnosti i načina primene i implementacije NTC muzika u vrtićima i školama.
2015-2017: Akademija za roditelje, autor i realizator – Autor i realizator niza rpredavanja namenjenih roditeljima sa posebnim naglaskom na komunikacioni model NLP. Priprema sadržaja za različite starosne grupe i priprema priručnika za učesnike.
2014-2017: Muzička radionica za bebe Bim bam, autor i realizator – Osnivač i realizator prve muzičke radionice za bebe uzrasta od 6 meseci do 3 godine u DKC Majdan i HR Centru u Beogradu. Rad na ranoj muzičkoj stimulaciji kao i na kognitivnom, psiho-fizičkom i socijalnom razvoju beba i male dece. Rad sa roditeljima po principima El Sistema i NTC programa. Priprema i organizovanje predavanja za roditelje na temu rane muzičke stimulacije i edukacije dece
2013-2017: Mjuzik Art Prodžektt (MAP), programski direktor – Koordinator aktivnosti programa El Sistema Srbija; Organizacija događaja, izrada planova, kapaciteta i kurikuluma kao i pisanje projekata, budžeta; Organizacija koncerata, konferencija i kampova. Kontakti sa profesorima i umetnicima El Sistema, razmena znanja, metodologije, strukture organizacija, načinima finansiranja, povezivanje i umrežavanje.
2010-2017  autor i realizator akreditovanih seminara
Multimedijalna muzička radionica (akreditovan od ZUOV-a, 2010)
2016. Godine ZUOV akredituje 5 seminara do kraja školske 2018. godine: „Savremene metode učenja muzike u različitim razvojnim fazama deteta“, „Igrom do muzičkog znanja”, „Muzičke igre kao deo odrastanja i učenja”, „NTC i rana muzička stimulacija” i “NTC razvoj kreativnog i funkcionalnog učenja”
Do 2013. godine, Marijana Milošević Simić radila je kao muzički saradnik  novinar na RTS, i kao muzički urednik na TV Hepi.

 

 

Dr. MARIJA RANĐELOVIĆ
Učesnica je mnogih međunarodnih i domaćih naučnih konferencija i autorka akreditovanih seminara od strane Ministarstva prosvete RS za stručno usavršavanje zaposlenih u obrazovanju.
Autorka je više naučnih studija u oblasti pedagogije, koje su prevedene na nekoliko jezika.
Dobitnica je više priznanja i nagrada lokalnog i republičkog nivoa u oblasti vaspitno-obrazovnog rada i rukovođenja.
Doktorirala je na temu Načela obrazovne politike i unapređivanje medijske pismenosti studenata nastavničkih fakulteta u Srbiji u XXI veku.

 

 

 

 

 

 

 

 

DRAGOMOR BRATIĆ

je počeo da svira klavir sa četrnaest godina. Maturirao je u Muzičkoj školi “Josip Slavenski” u Beogradu u klasi Zlate Poparić. Diplomirao je na katedri za klavir i magistrirao na katedri za kamernu muziku (smer: klavirski duo) na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu u klasama Ninoslava Živkovića i Zorice Ćetković. Usavršavao se na majstorskim kursevima: Arba Valdme, Igora Laska, Pavela Nersesjana, Natalije Trul. Profesor je klavira u Muzičkoj školi “Davorin Jenko” u Beogradu.

Trenutno je na završnoj godini doktorskih studija na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Član je Udruženja muzičkih umetnika Srbije od 2005. godine.  Od 2006. je koordinator prof. Arba Valdme za Srbiju sa kojim je realizovao četiri akreditovana seminara odobrena od strane Zavoda za unapređivanje obrazovanja i vaspitanja. Od 2008-2015. rukovodilac je upravnog odbora Međunarodnog takmičenja mladih pijanista u Šapcu. Direktor je Republičkog takmičenja učenika muzičkih i baletskih škola Srbije od 2011. godine. Predsednik je klavirske sekcije Beograda od oktobra 2015. godine.

Autor je i voditelj tribine na 17. Međunarodnom takmičenju mladih pijanista u Šapcu: „Principi ocenjivanja na muzičkim takmičenjima. Subjektivna ili objektivna procena?“ koja je bila akreditovana od strane Zavoda za unapređivanje obrazovanja i vaspitanja. U okviru pijanističkog takmičenja PIANO/FVG koje je održano maja 2014. u italijanskom gradu Saćile pod pokroviteljstvom CEI (Centralna evropska inicijativa) foruma i Alink – Argerič fondacije održao je predavanje o srpskoj klavirskoj školi i dobrim i lošim stranama takmičenja. Dragomir Bratić je koautor (sa profesorom novosadske Akademije umetnosti Dragoljubom Katuncem i hrvatskim pijanistom Aljošom Jurinićem) i realizator stručnog skupa „Susret sa umetnikom: Međunarodno takmičenje Frederik Šopen – nekad i sad“ u okviru Beogradskog Šopen Fest-a 2016. Bio je medijator razgovora pred publikom sa mladim pijanističkim zvezdama Dmitrijem Šiškinom (Rusija) i Šimonom Neringom (Poljska).

Autor je udžbenika Muzička kultura za prvi razred osnovne škole u izdanju BIGZ-a.
Po originalnosti pristupa radu sa decom spada u red najtalentovanijih pedagoga mlađe generacije. Dobitnik je brojnih priznanja za svoj pedagoški rad u zemlji i inostranstvu. Autor je brojnih uglednih časova sa akcentom na individualni pristup rešavanju problema u muzičkom izvođaštvu.
Njegovi učenici su svirali u svim prestižnim salama Srbije i u najpoznatijim koncertnim dvoranama u inostranstvu (Karnegi hol u Njujorku, Muzikferajn u Beču…).
Učenici profesora Bratića su do sada osvojili preko 200 prvih i specijalnih nagrada (laureata) na domaćim i takmičenjima u Italiji, Sloveniji, Francuskoj, Bosni i Hercegovini, Rumuniji, Švedskoj, Češkoj, Americi, Nemačkoj  i Austriji. Intenzivno koncertira u klavirskom duu sa Elenom Šever. Zvanični je klavirski saradnik dečjeg hora Radio televije Srbije „Kolibri“.
Član je žirija na skoro svim domaćim takmičenjima i na takmičenjima u Sloveniji, Italiji, Češkoj, Mađarskoj, Francuskoj, Bosni i Hercegovini, Makedoniji, Austriji i Poljskoj.

Od 2015.godine, kao koordinator uspešno vodi program Susret sa umetnikom, u okviru Beogradskog Šopen Festa.
Kao medijator, realizovao je razgovora pred publikom sa mladim pijanističkim zvezdama Aljošom Jurinićem (Hrvatska), Dmitrijem Šiškinom (Rusija) i Šimonom Neringom (Poljska).